· 

SEM 24-07-2015 ~ 31-08-2019

Alle eerste keren…

 

De eerste keer gaan slapen zonder dat ze naast me ligt. De eerste keer dat ik alleen Kim welterusten zeg. De eerste keer opstaan zonder dat ik haar mag kriebelen op haar buik en een pootje krijg in de lucht. De eerste keer dat ik buiten loop met slechts één riem. De eerste keer dat je thuis komt zonder een enthousiast welkom. De eerste keer dat ik niet omver word gesprongen. De eerste keer dat ik niet compleet wordt afgelikt. 

De eerste keer doet zoveel pijn….

 

Sem loslaten op 4 jarige leeftijd was zo ontzettend moeilijk. Maar mijn meisje had zoveel pijn. Haar oogjes waren zo pijnlijk, opgezet en compleet verkleurd. Ze was haar zicht al kwijt. Slechts haar neus en haar oren deden het nog. Tot op de laatste minuten probeerde ze over me te waken met haar laatste beetje energie. Haar los laten en zien met zoveel pijn raakte mij zo. Hoewel je weet dat het de enige en juiste keuze is twijfel je altijd omdat iets waar je zoveel van houd niet wilt laten gaan.

 

 

 

Sem had vanaf pup al darm-problemen. Vanaf dag twee zat ik al bij de dierenarts met haar met zorgen. Dat was misschien ook de reden dat we elkaar zo moeilijk los konden laten. Overal ging ze mee naar toe en haar een nachtje ergens laten logeren kon ik gewoon niet aan. Ik kon mijn meisje moeilijk alleen laten alsof ik wist dat ik van elk moment moest extra moet genieten. Als ik een middagje weg ging miste ik haar al na twee uurtjes. Jeetje! Ze was zo'n grote maar ook zo'n kwetsbare, lieve hond. Een jonge ziel.

Het begon een aantal weken geleden. Toen ze na twee weken diarree ook ineens koorts kreeg. Daar ging ik. Naar de dierenarts. We kwamen daar aan met spoed en ik had het gevoel dat ik haar kwijt raakte. Ze deed haar ogen niet open en verging van de pijn. Na pijnstilling leek ze op te knappen. Twee dagen laten weer bij de dierenarts vanwege  haar ogen. Deze zagen er niet goed uit. Na een week druppelen leek het beter te gaan, maar ook toen gingen haar ogen ineens achteruit. Hoeveel keer ik de afgelopen weken bij de dierenarts heb gezeten kan ik niet tellen. Na 3 verschillende artsen ben ik naar Breda, naar een oogspecialist, gegaan. De arts zag Sem werd stil en kwam met de diagnose dat ze bloedkanker heeft, een auto-immuunziekte die haar lijf aantast of een hevige ontsteking. Nog geen 24 uur later werd haar oogdruk zo hoog en kon ze niet meer dan kwijlen. Ze wist niet waar ze was en ze zag niets meer. Wat doet het pijn om haar zo te zien wegglijden door me vingers. Gister bij de dierenarts in Dordrecht kreeg ze een spuit morfine om de pijn te verzachten. Eindelijk iemand die me meisje helpt. Door deze spuit was ze al zo van de wereld dat ze niet anders kon doen dan liggen. Toen moest ik de keus maken. Of ik laat haar opereren haar ogen verwijderen en dan aan de chemo in de hoop dat ze het red. Of ik laat haar gaan. Huilend ben ik voor de laatste keus gegaan. Ze heeft zoveel pijn.. dat is geen eerlijk leven. Nou, daar kwam de spuit. Sem lag in me armen. Nog wat laatste woorden van dankbaarheid en al met het eerste beetje slaapmiddel liet mijn kind het leven los.

 

Sem was de hond die ik nodig had! Zij zocht mij uit als pup, kwam op me been zitten en liet me niet meer gaan. Door Sem heb ik zoveel geleerd. Er kwam een moederlijke kant in mij naar boven die heel veel zorgen heeft gehad om mijn meisje. En hoe pijnlijk het nu ook voelt er is bij mij ook een stukje opluchting van het mogen loslaten van zorg. Het liefst had ik dit nog veel langer mogen doen.

 

Als ik aan Sem denk denk ik aan hondenjuf Sanny die haar zo heeft geholpen met het overwinnen van haar angsten. Samen huilen van geluk in de tunnel toen ze daar voor het eerst doorheen ging. Altijd blij om naar de hondenschool te mogen en wat ben ik hun dankbaar dat ze haar zo POSITIEF konden helpen.

 

Ook denk ik aan Gerrien en Boo. Voor mij een vriendin en een soort moeder. En voor Sem een tweede huis. Stoere Boo (Golden Retriever) was haar beste vriendinnetje. Die twee waren onafscheidelijk en wat was Sem gek op Gerrien! Bij haar thuis was de enige plek waar Sem me niet miste als ik er even niet was.

Ik denk ook aan Sari als ik aan Sem denk. Zij verstopte zich in het bos riep dan ‚Äúieeeee‚ÄĚ en dan ging Sem haar zoeken. Compleet door het dolle was Sem als ze haar vond.. springen en happen van blijdschap.

 

Maar ook mijn tante @patjuh waar ze op schoot heeft gelegen. Ze kriebelde haar de de hele avond op haar hoofd. Ze was compleet in coma en aan de snurk.

 

En Onno.. Bijzonder! Vanaf dag één dat Sem hem zag was het liefde op het eerste gezicht. Normaal bang van mensen of sceptisch of ze iemand wel leuk vindt. Bij hem lag ze na 10 minuten op schoot met haar pootjes in de lucht met hangwangen en een blik van "aai me" .

 

Ik kijk terug naar Sem met mooie herinneringen en tranen in me ogen van gemis. Ik ben dankbaar dat Kim dichtbij me is. Ook Kim heeft het momenteel moeilijk en is niet helemaal haarzelf. Ze heeft dan ook afscheid genomen van haar zus. En we moeten nu beide een weg gaan vinden zonder onze lieve Sem.

 

Lieve Sem, met een beetje mazzel ben je vanmiddag weer thuis en mag ik je halen. Lieve Sem, bedankt voor alle mooie momenten. Lieve Sem, ik mis je zo. Lieve Sem, ik hou zo veel van jou. Lieve Sem, mijn leven was niet¬†zo compleet geweest en in balans als jij niet naast me stond. Lieve Sem, blijf dicht bij me. Voor altijd in me hart. ‚ÄúUntil we meet again‚ÄĚ Dag lieve vlinder.. Vlieg maar hoog boven de wolken zonder pijn.

 

 

 

Sem als "Sterretje"

Sem

 

Nooit verwacht dat ik jou nu al als "Sterretje" moet plaatsen. Alle eerste keren zonder jou doen zo veel pijn. Veilig in mijn armen heb je het leven losgelaten. Lieve Sem ik ben je dankbaar voor alles wat je me hebt gegeven. Bedankt voor je vertrouwen en liefde.

Ik weet dat je dichtbij me bent en er komt een dag dat we elkaar terug zien. Dag mooi meisje¬†ūü¶č¬†

Ik hou zo veel van jou 

 

 

24-07-2015 ~ 31-08-2019 


Foto's Sem

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Nel (donderdag, 12 september 2019 11:25)

    Héél véél sterkte, ik weet wat je voelt. Ik heb zelf ook honden verloren. Dit verdriet is zo intens dat is niet in woorden uit te leggen.

  • #2

    Annet Noldus (donderdag, 12 september 2019 14:04)

    Lieve Richelle, wat heb je dat mooi geschreven.... Tranen Rollen over m'n wangen bij het lezen. Je maatje verliezen is zo verschrikkelijk zwaar... ÔŅĹ Ik wens je sterkte met dit grote gemis. ÔŅĹ